ไม่ต้อง “รัก” เต็มร้อย ขอแค่ “รัก” น้อยๆ และก็ “เต็มใจ”  

  ความรักก็เหมือน “ข้อสอบ” ถ้าเราไม่รู้คำตอบ เราก็ชอบคิดไปเอง  

  ความรักก็เหมือนถูกแม่ “ตี” เจ็บกี่ที กี่ที ก็ไม่จำ  

ขอเป็น “รักแท้” ที่มาช้า ดีกว่า “เป็นคนไร้ค่า” ที่มาก่อน  

  “แอบรัก” โดยเขาไม่รู้ ดีกว่ารู้ ว่าเขา “ไม่รัก”  

“คำบางคำ” คนพูด ไม่เคยจำ แต่คนฟัง “จำ” ไม่เคยลืม  

พูดตรงๆ ให้มัน “จบ” ดีกว่าพูด “โกหก” ให้มัน “เจ็บ”  

“ความรัก” ก็เหมือนการดึงหนังยางของ “คนสองคน” “คนที่เจ็บ” คือคนที่ไม่ยอมปล่อย  

ต่อให้เราทำดี “สักเท่าใด” ถ้าเขาไม่สนใจ มันก็ “ไร้ค่า”  

เป็นคนโสด ไม่ต้องเศร้า เป็นคนที่ เขาไม่ต้องการ “มันเศร้ากว่า”