อย่าปล่อยให้ “คนที่คุณรัก”
เรียนรู้การอยู่ “ลำพัง” บ่อย
เพราะว่า “ซักวัน” เขาอาจจะอยู่ได้
โดยที่ไม่มี “คุณ”

“เชือก” ที่ “ผูกตาย”
ยัง “แก้ง่าย”
กว่า “ใจ” ที่ “ผูกพัน”

“แฟนงอน” ก็ควรจะ “ง้อ”
ในตอนที่ยังมีสิทธิ์
ดีกว่า… มานั่ง “สำนึกผิด”
ในตอนที่สิทธิ์
เป็นของ “คนอื่น” แล้ว

คนที่ “รัก” เราจริง
ไม่ใช่คนที่ “เข้ามา” หาเรา
แต่… คือคนที่ไม่เคย
“ทิ้ง” เราไปไหน

เหนื่อยใจก็พัก
เขา “ไม่รัก” ก็พอ
มีหวังก็ “รอ”
ถ้าท้อแล้วก็เลิก

ถ้าอดีต ยังสำคัญ
จะมีปัจจุบัน เพื่ออะไร
“ความรัก” ไม่ต้องการอะไร
แค่เธอ “ลืม” เขาได้ก็พอ

เคยมั้ย รู้ตักว่า “รัก” ในวันที่เขาจากไป
รู้ว่าใจ “คิดถึง” ในวันท่เขาไม่อยู่
รู้สึกอยาก “ขอโทษ” ในวันที่เขาไม่รับรู้
รู้สึกอยากมีเขาอยู่ ในวันที่เขา ไม่กลับมา

ที่ทนอยู่ก็เพราะ “รัก”
แต่ถ้าเจ็บมากนัก
ต่อให้ “โคตรรัก”
กูก็จะไป

“ถ้ารอ” ก็ “เจ็บต่อ”
“ถ้าไปต่อ” ก็ “เสียใจ”
“ถ้าหยุด” ก็ “ไม่เหลืออะไร”
ไม่รู้จะทำอย่างไร
กับ “รัก” ที่เป็นแบบนี้

พอมี “รัก” ชักอยากสันโดษ พอเป็น “โสด” ชักอยากสรรหา