อัฟกานิสถานในยุคที่ประเทศกำลังจะก้าวเข้าสู่ประชาธิปไตยเต็มรูปแบบ ที่ซึ่งผู้หญิงมีสิทธิเท่าเทียมผู้ชาย แทบจะทุกประการ ก่อนที่รัฐบาล Taliban จะมายึดอำนาจในช่วงกลางยุค 1990

1.) ทหารแคนนาดากับ Tabby สหายร่วมรบ/mascot

2.) บนเรือ HMS Queen Elizabeth แมวประจำเรือกำลังเดินบนปืนใหญ่ประจำเรือขนาดลำกล้อง 15 นิ้ว

3.) Togo แมวประจำเรือ HMS Dreadnought

4.) กองร้อย O’Connor Men กับภาพถ่ายแมวประจำกองร้อย

5.) ทหารสก็อตแลนด์ประจำกองพลที่ 9 Battalion (Gordon Highlanders) กับแมว Martinpuich

6.) แมวประจำเรือ HMS Encounter

7.) ทหารฝรั่งเศสในแนวหน้ากับแมวสหายร่วมรบ

8.) แมวน้อยตัวนี้พบหลบอยู่ในซากสลักหักพังที่ปราสาท Cambrsis (Le Cateau-Cambrsis)
โดยนายทหารกองทัพบกสหรัฐกองพลที่ 2 (Army Corps)

9.) Pincher แมวประจำเรือ HMS Vindex นั่งอยู่บนใบพัดเรือบินที่บรรทุกอยู่บนเรือ

10.) Spark Plug กำลังนั่งให้คำแนะนำที่น่าเชื่อถือได้กับนักบินเกี่ยวกับใบพัดเรือบิน
(เรือบินสมัยโบราณบางรุ่นต้องหมุนใบพัดเพื่อสตาร์ทเครื่องยนต์ให้ทำงาน)

11.) แมวทั้งคู่ยุ่งอยู่กับการเล่นในที่บรรจุกระสุนปืนใหญ่
ประจำเรือขนาดลำกล้อง 4 นิ้วบนเรือรบสหรัฐ

12.) แมวในกระสอบทรายกันกระสุนกำลังจ้องมองทหารที่อยู่ด้านนอก

13.) ทหารกำลังอุ้มแมวถ่ายรูป หน้ากระโจมที่พักในสนามรบ ณ ห้องภาพแห่งหนึ่ง

14.) Ching แมวประจำเรือพิฆาตราชนาวีออสเตรเลีย HMAS Swan กำลังจับมือกับทหารเรือ

15.) ทหารเรือ HMAS Melbourne กำลังอุ้มแมวประจำเรือ 2 ตัว

16.) ทหารกำลังจับมือทำสัญญากับแมวประจำกองทัพ

ขอขอบคุณ
เรื่องโดย ravio@OKnation
รวบรวมภาพ viralnova.com | io9.com

เมื่อสมัยต้นๆ รัชกาลที่ ๕ ที่วัดสระเกศเป็นแหล่งรวมของแร้งจำนวนมาก สาเหตุที่มันมาอยู่ที่วัดนี้ ก็เนื่องจากสมัยนั้น ทางคุกเอาศพนักโทษมาทิ้งที่วัดนี้เพื่อให้เป็นเหยื่อของแร้งกากิน

นอกจากศพของนักโทษแล้ว บางทีศพของคนยากจนซึ่งไม่มีญาติพี่น้อง หรือไม่สามารถจะเผาได้ ก็ถูกนำมาทิ้งไว้ให้แร้งกินเช่นเดียวกัน

วัดสระเกศเป็นวัดที่อยู่ใกล้กับประตูผี ซึ่งเป็นประตูเมืองเพียงประตูเดียว ที่ให้เอาศพของคนที่ตายภายในกำแพงเมืองออกไปเผานอกเมืองตามธรรมเนียมประเพณีแต่โบราณ

ดังนั้น วัดสระเกศจึงเป็นวัดที่ใครๆ ก็พากันเอาศพมาทิ้งหรือมาไว้ที่วัดนี้ เพราะสะดวกในการไปมาในครั้งกระนั้นยิ่งกว่าวัดอื่นๆ

ความจริงที่วัดสระเกศ มีฝูงแร้งคอยกินซากศพคนมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๒ แล้ว เพราะครั้งนั้นได้เกิดอหิวาตกโรคหรือที่เรียกกันในสมัยนั้นว่า “โรคห่า” หรือ “ไข้ป่วงใหญ่” ขึ้นในกรุงเทพฯ และหัวเมืองใกล้เคียง ปรากฏว่ามีคนตายเป็นจำนวนมาก ตามพระราชพงศาวดารกล่าวว่า เพียง ๑๕ วันกว่าๆ เท่านั้น คนตายด้วยโรคนี้เป็นจำนวนถึง ๓ หมื่นคน ถึงขนาดศพที่เอาไปทิ้งไว้ในป่าช้า และศาลาดินวัดสระเกศ วัดบางลำพู (วัดสังเวชฯ) วัดบพิตรภิมุข วัดปทุมคงคา และวัดอื่นๆ อีกหลายวัด กองเป็นภูเขาเลากาจนศพก่ายกันเหมือนกองฟืน แม้แต่ในแม่น้ำลำคลองก็เต็มไปด้วยซากศพจนใช้กินใช้อาบไม่ได้

โดยเฉพาะที่วัดสระเกศ เนื่องจากมีศพมากกว่าวัดอื่นๆ ไม่สามารถที่จะเผาและฝังได้ทันที จึงต้องขุดหลุมขนาดใหญ่ แล้วเอาศพทิ้งลงไปในหลุมสุมกันอยู่อย่างนั้น จนมีฝูงแร้งกาและหมามาลงมากินเป็นประจำ

มีเรื่องเล่าว่า แร้งที่มาลงกินศพที่วัดสระเกศตัวหนึ่ง เป็นแร้งที่อยู่ถึงเมืองพิจิตรโน่น แร้งตัวนี้มีชื่อว่า “หงส์ทอง” เป็นแร้งที่พระภิกษุเมืองพิจิตรรูปหนึ่งเลี้ยงไว้จนเชื่องตั้งแต่ยังเป็นลูกแร้ง โดยพระภิกษุรูปนั้นได้เอาผ้าแดงผูกคอไว้เป็นเครื่องหมาย

สาเหตุที่ทราบว่าเป็นแร้งเมืองพิจิตร ก็เนื่องพระภิกษุรูปนั้นลงมากรุงเทพฯ ซึ่งการเดินทางในสมัยนั้นต้องมาทางเรือเป็นแรมเดือน ได้มาพบหงส์ทองของท่านกำลังจิกกินซากศพที่วัดสระเกศเข้าโดยบังเอิญ

เรื่องแร้งวัดสระเกศนี้ จากในหนังสือนาวิกะศาสตร์เรื่อง “ฝรั่งเศส-สยาม ร.ศ. ๑๑๒” ซึ่งเป็นรายงานของเรือเอก หลุยส์ ดารติช ดูฟูรเนต์ ผู้บังคับการเรือโคเมตของฝรั่งเศสที่เดินทางเข้ามากรุงเทพฯ ระหว่างเกิดกรณีพิพาทเรื่องดินแดนทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง แล้วผู้นำเที่ยวได้พามาที่วัดสระเกศ ได้บรรยายถึงสภาพของแร้งวัดสระเกศและสถานที่ทิ้งศพไว้ว่า

เมื่อได้เห็นและได้กลิ่นซากศพ ภาพนกอันน่าเกลียด ซึ่งกำลังเกาะอยู่บนหลังคาวัดผุๆ พังๆ เพื่อคอยอาหารของมัน และได้ฟังคำอธิบายจากพระภิกษุรูปร่างพิลึกน่ากลัว ในบริเวณอันน่าสลดใจนี้ ก็ได้ทำให้เกิดความอึดอัดใจเสมือนฝันร้าย และกล่าวว่าสภาพที่นี้เป็นนรกอเวจีส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นบริเวณที่ประหลาดที่สุดของกรุงเทพฯ

เรือเอก หลุยส์ ดารติช ดูฟูรเนต์ ยังได้ระบายความรู้สึกในเรื่องการทิ้งศพให้แร้งกินว่า กรุงเทพฯ มีทั้งอาระธรรมสมัยเก่ากับอารยะธรรมสมัยใหม่ควบคู่กันไป เพราะกรุงเทพฯ สมัยนั้น มีไฟฟ้าใช้แล้ว ตามถนนสายต่างๆ มีรถรางไฟฟ้าวิ่ง มีสายโทรเลข โทรศัพท์ระเกะระกะทั่วๆ ไป มีเรือจอดในแม่น้ำ มีโรงทหารแบบยุโรป และใช้ปืนเล็กแบบใหม่สุด แม้แต่รถไฟก็มีวิ่ง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นความเจริญแบบใหม่ที่ไทยนำมาใช้ แต่ก็ยังมีความรู้สึกนึกคิด จารีตประเพณีโบราณระคนปนอยู่ด้วย เช่น การทิ้งซากศพให้แร้งกิน เป็นต้น

เจดีย์พระสถูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช รัฐฉาน “ชโยเดีย ตั๊ดมู อ๊กกุ ตองเจ เจดีย์พระสถูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ในเมืองหาง รัฐฉาน”

สถานีรถไฟนครลำปาง พ.ศ.2489 ถ่ายโดยนายเสาร์แก้ว ไชยยา ชาว อ.เกาะคา
ที่มา : ผศ.ประสงค์ แสงแก้ว นำมาให้เมื่อวันที่ 21 ธ.ค.2549

สถานีรถไฟลำปาง เอื้อเฟื้อภาพโดยยายไพบูลย์ บานพิกุล

สถานีรถไฟนครลำปางและรถม้า ที่มา : คุณอนันต์ กิตติวรากูล ร้านลำปางโฟโต้

รถไฟขบวนแรกมาถึงลำปาง เมื่อ 1 เมษายน 2459

บริเวณด้านหน้าสถานีรถไฟ ลำปางในอดีต ยังเป็นดินอยู่
ขอขอบคุณ lampang108.com

น้ำท่วม อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ไม่ทราบปี พ.ศ. ที่ถ่าย คิดว่าน่าจะเป็นตอนน้ำท่วมกรุงเทพฯ พร้อมกับ น้ำท่วม ลานพระบรมรูปทรงม้า

น้ำท่วม ลานพระบรมรูปทรงม้า เหตุการณ์น้ำท่วมกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2485

รูปภาพสถานที่เก่า ที่วัยรุ่นชอบเที่ยวกับ ภาพนี้เป็นภาพของ สยามเซ็นเตอร์ ในปี พ.ศ. 2516

ในหลวงทรงผนวช ทรงฉายพระบรมฉายาลักษณ์ ร่วมกับพระภิกษุสงฆ์ วัดบวรนิเวศวิหาร

วันที่ ๒๒ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๙๙ เป็นวันพระราชพิธีทรงพระผนวช ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง มีสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช ทรงเป็นพระราชอุปัธยาจารย์ สมเด็จพระวนรัตน์ (ปลด กิตฺติโสภโณ) วัดเบญจมบพิตร เป็นพระอนุศาสนาจารย์ และพระศาสนโสภณ (จวน อุฎฺฐายี) วัดมกุฏกษัตริยาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ มีพระสงฆ์นั่งหัตถบาส รวม ๓๐ รูป ทรงได้รับพระสมณฉายาว่า “ภูมิพโล”