ชายคนหนึ่งวิ่งหลบการโจมตีโดยรถถังระหว่างการชุมนุมประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินปี 1989

สังเกตผู้ชายยืนถือถุง ยืนอยู่กลางถนน ตัวเล็กๆ มุมซ้ายกลางของรูป กลายเป็นภาพเคลื่อนไหวในตำนาน

ภาพเหตุการณ์ที่ยังคงจารึกในหัวใจของประชาชนชาวเชียงรายโดยที่กาลเวลาไม่สามารถลบเลือนไปได้ คงจะไม่มีเหตุการณ์ไหนสำคัญเท่าครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัวฯ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ ทรงเสด็จประพาสหัวเมืองฝ่ายเหนือเป็นครั้งแรก ซึ่งระยะเวลานั้นก็ผ่านล่วงมานานแล้ว ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ.2501

(ภาพนี้ชาวบ้านที่รอรับเสด็จได้ถวายสิ่งของ และดอกไม้ เอื้อเฟื้อภาพโดย ร้านทองทรรศนีย์ แม่จัน)

ภายในตัวเมืองและหลายๆอำเภอรอบนอกดูจะคึกคักเป็นพิเศษ หลังจากที่ได้ทราบข่าวว่าพระองค์ท่านจะเสด็จมายังจังหวัดเชียงรายแห่งนี้ ตามถนนหนทางสายหลักต่างๆ แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่รอรับเสด็จ พร้อมทั้งยังมีการประดับประดาด้วยซุ้มต่างๆ เพื่อแสดงความจงรักภักดีที่มีต่อพระองค์ และภายในตัวเมืองนั้นยิ่งแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่ต่างจับจองที่เพื่อเข้าเฝ้าพระองค์ท่านให้ใกล้ที่สุด โดยเฉพาะบริเวณอาคารศาลากลางจังหวัดหลังเดิมที่เป็นที่ประทับของพระองค์ท่าน

หลังจากพระองค์ท่านเสด็จมาถึงได้ทรงทักทายพสกนิกรตามรายทางที่ต่างเข้าเฝ้าอย่างเนื่องแน่น จากนั้นจึงได้เสด็จสู่พลับพลาที่ประทับบริเวณศาลากลาง (หลังเก่า) ซึ่งมีพสกนิกรมากมายคอยชมพระบารมี สำหรับประชาชนทั่วไปคงจะไม่มีสิ่งใดบรรยายความรู้สึกได้ดีถึงความปลื้มปิติที่ได้ยลพระพักตร์ของพระองค์ท่าน ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยในการเดินทางรอนแรมมาจากอำเภออื่นนั้นหายเป็นปลิดทิ้ง โดยเฉพาะการที่พระองค์ท่านทรงทักทายพสกนิการด้วยความห่วงใย จนเส้นเชือกที่ขึงไว้นั้นไม่สามารถขวางกั้นความจงรักภักดีที่มีต่อพระองค์ท่านได้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถทรงประทับแรมศาลากลางจังหวัดเชียงราย แล้วเสด็จพระราชดำเนินต่อไปยังชายแดนแม่สาย ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2501 และในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ.2501 ทรงเสด็จพระราชดำเนินต่อไปยังอำเภอพะเยา (ปัจจุบันเป็นจังหวัดพะเยา) เพื่อเยี่ยมเยือนพสกนิกรต่อไป

ถึงแม้ว่ากาลเวลาจะผ่านมานานกว่า 50 ปี หลายสิ่งแปรเปลี่ยนไป แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2501 ยังคงอยู่ในหัวใจของพสกนิกรชาวเชียงราย คุณยาย ประนอม ตรีวรรฒวงศ์ กล่าวถึงความรู้สึกในวันนั้นว่า ตนดีใจมาก เมื่อทราบข่าวดังนั้นในวันที่พระองค์เสด็จมาจึงไม่เป็นอันทำอะไรคิดอยู่เพียงอย่างเดียวว่าอยากเป็นคนแรกที่มาถึงบริเวณศาลากลางจังหวัด และ อยากอยู่ด้านหน้าเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดพระองค์ท่านมากที่สุด หลังจากจบประโยคคุณยายประนอมก็บรรยายภาพเหตุการณ์ในวันนั้นราวกับกาลเวลา หมุนย้อนกลับสู่วันนั้นอีกครั้ง พอพระองค์ท่านมาถึงทุกคนต่างแสดงความยินดีเป็นอย่างยิ่ง บางคนก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปูเพื่อให้พระองค์ท่านได้ทรงก้าวประทับ ซึ่งพระองค์ท่าน ก็เมตตาเป็นล้นพ้นได้ทรงทักทายพสกนิกรโดยไม่ถือพระองค์ โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่พระองค์ท่านทั้งสองทรงตรัสถามทุกข์สุขด้วยความเมตตายิ่ง คุณบุษรา มาลารัตน์และคุณอมรรัตน์ ดารายน ผู้ซึ่งมีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระองค์ท่านกล่าวว่า เป็นความรู้สึกปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นพระพักตร์ของพระองค์ท่านทั้งสองถึงแม้ว่าเวลานั้นทั้งสองยังเป็นเด็กอยู่ก็ตามแต่ความทรงจำที่มีต่อพระองค์ท่านไม่เคยลบเลือนหายไปเลย ซึ่งคุณอมรรัตน์ ได้เล่าให้ฟังว่า ในตอนนั้นป้ามีภูมิลำเนาอยู่ที่อำเภอเทิง พอได้ข่าวว่าพระองค์ท่านจะเสด็จมาต่างก็พากันดีใจ หลายคนในหมู่บ้านจึงเดินทางมายังตัวจังหวัด แต่ในขณะนั้นรถรายังไม่ค่อยมีและถนนหนทางยังเป็นดินลูกรังการเดินทางจึงต้องใช้เกวียนเป็นพาหนะ ซึ่งการเดินทางก็ต้องใช้เวลากว่าสามวันเลยทีเดียว แต่พอเห็นพระองค์ท่านเท่านั้นเอง ความเหนื่อยก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง คุณป้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม

*ภาพทั้งสองพระองค์ทรงทักทายพสกนิกรที่มารับเสด็จ เอื้อเฟื้อภาพโดย คุณเศรณีย์ พนัชธาดา

*ภาพพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ ทรงเสด็จยังศาลากลาง(หลังเก่า)จังหวัดเชียงราย เอื้อเฟื้อภาพโดย ร้านทองทรรศนีย์ แม่จัน

*ทรงทักทายพสกนิกรที่อำเภอแม่จัน เอื้อเฟื้อภาพโดย ร้านทรงทรรศนีย์

*ทั้งสองพระองค์ขณะทรงประทับบนที่ว่าการอำเภอแม่สายเพื่อให้พสกนิกรชาวแม่สายได้ชมพระบารมี เอื้อเฟื้อภาพโดย ร้านทองทรรศนีย์ แม่จัน

ขอขอบคุณ oldchiangrai.com

น้ำท่วม ลานพระบรมรูปทรงม้า เหตุการณ์น้ำท่วมกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2485

ภาพช่างซอเมืองลับแล (เมืองลับแล จังหวัด อุตรดิตถ์) นี้ ต้นฉบับเก็บรักษาอยู่ที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติท่าวาสุกรีซึ่งเป็นสมบัติเดิมของ พณฯ แฮมิลตัน คิง เอกอัครราชทูต ของสหรัสอเมริกาประจำสยาม อยู่ระหว่างปี พ.ศ. ๒๔๔๑ – ๒๔๕๕ หรือระหว่าง รัชกาลที่๕ ต่อถึง รัชกาลที่๖ สันนิษฐานว่าภาพถ่ายนี้เป็นฝีพระหัตของ สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในการเสด็จตรวจราชเมืองลับแล ครั้งใดครั้งหนึ่ง ระหว่างทรงเป็นเสนาบดีมหาดไทยในรัชกาลที่ ๕ เป็นที่น่าศึกษาว่าชาวเมืองเชียงแสนที่อพยพมาอยู่ลับแลนั้น ได้นำเอาการขับซอและภูมิปัญญาดั้งเดิมมาด้วย และยังคงมีการขับซอกันอยู่ในยุคนั้นการขับซอของชาวลับแลนี้ เป็นสิ่งที่ติดตัวมาจากเชียงแสนโดยตรง ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงหรือรับมาจากเมืองเชียงใหม่แต่อย่างใด ปัจจุบันซอเมืองลับแลได้หายสาบสูญไปแล้ว ยังคงเหลือเพียงแต่วัฒนธรรมการพูดและการทอผ้าเท่านั้น

ข้อมูล เมืองลับแล จังหวัด อุตรดิตถ์
เมืองลับแลเป็นอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดอุตรดิตถ์แต่เดิมคงเป็นเมืองที่การเดินทาง ไปมาไม่สะดวก เส้นทางคดเคี้ยว ทำให้คนที่ไม่ชำนาญทางพลัดหลงได้ง่าย จนได้ชื่อว่าเมืองลับ แล ซึ่งแปลว่า มองไม่เห็น มีเรื่องเล่ากันว่าคนมีบุญเท่านั้นจึงจะได้เข้าไปถึงเมืองลับแล

มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งเข้าไปในป่า ได้เห็นหญิงสาวสวยหลายคนเดินออกมา ครั้นมาถึงชายป่า นางเหล่านั้นก็เอาใบไม้ที่ถือมาไปซ่อนไว้ในที่ต่าง ๆ แล้วก็เข้าไปในเมืองด้วยความ สงสัยชายหนุ่มจึงแอบหยิบใบไม้มาเก็บไว้ใบหนึ่ง ตกบ่ายหญิงสาวเหล่านั้นกลับมา ต่างก็หาใบไม้ที่ ตนซ่อนไว้ ครั้นได้แล้วก็ถือใบไม้นั้นเดินหายลับไป มีหญิงสาวคนหนึ่งหาใบไม้ไม่พบเพราะชายหนุ่ม แอบหยิบมา นางวิตกเดือดร้อนมาก ชายหนุ่มจึงปรากฏตัวให้เห็นและคืนใบไม้ให้ โดยมีข้อแลก เปลี่ยนคือขอติดตามนางไปด้วยเพราะปรารถนาจะได้เห็นเมืองลับแล หญิงสาวก็ยินยอม นางจึงพา ชายหนุ่มเข้าไปยังเมืองซึ่งชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าทั้งเมืองมีแต่ผู้หญิง นางอธิบายว่า คนในหมู่บ้านนี้ ล้วนมีศีลธรรม ถือวาจาสัตย์ ใครประพฤติผิดก็ต้องออกจากหมู่บ้านไป ผู้ชาย ส่วนมากมักไม่รักษา วาจาสัตย์จึงต้องออกจากหมู่บ้านกันไปหมด แล้วนางก็พาชายหนุ่มไปพบมารดาของนาง ชายหนุ่ม เกิดความรักใคร่ในตัวนางจึงขออาศัยอยู่ด้วย มารดาของหญิงสาวก็ยินยอมแต่ให้ชายหนุ่มสัญญา ว่าจะต้องอยู่ในศีลธรรม ไม่พูดเท็จ ชายหนุ่มได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวลับแลจนมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน วันหนึ่งขณะที่ภรรยาไม่อยู่บ้าน ชายหนุ่มผู้พ่อเลี้ยงบุตรอยู่ บุตรน้อยเกิดร้องไห้หาแม่ไม่ยอม หยุด ผู้เป็นพ่อจึงปลอบว่า ?แม่มาแล้ว ๆ? มารดาของภรรยาได้ยินเข้าก็โกรธมากที่บุตรเขยพูดเท็จ เมื่อบุตรสาวกลับมาก็บอกให้รู้เรื่อง ฝ่ายภรรยาของชายหนุ่มเสียใจมากที่สามีไม่รักษาวาจาสัตย์ นางบอกให้เขาออกจากหมู่บ้านไปเสีย แล้วนางก็จัดหาย่ามใส่เสบียงอาหารและของใช้ที่จำเป็นให้ สามี พร้อมทั้งขุดหัวขมิ้นใส่ลงไปด้วยเป็นจำนวนมาก จากนั้นก็พา สามีไปยังชายป่า ชี้ทางให้ แล้ว นางก็กลับไปเมืองลับแล ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไรก็จำต้องเดิน ทางกลับบ้านตามที่ภรรยาชี้ทางให้ ระหว่างทางที่เดินไปนั้น เขารู้สึกว่าถุงย่ามที่ถือมาหนักขึ้น เรื่อย ๆ และหนทางก็ไกลมาก จึงหยิบเอาขมิ้นที่ภรรยาใส่มาให้ทิ้งเสียจนเกือบหมด ครั้นเดิน ทางกลับไปถึงหมู่บ้านเดิมบรรดาญาติมิตรต่างก็ ซักถามว่าหายไปอยู่ที่ไหนมาเป็นเวลานานชาย หนุ่มจึงเล่าให้ฟังโดยละเอียดรวมทั้งเรื่องขมิ้นที่ภรรยาใส่ย่ามมาให้แต่เขาทิ้งไปเกือบหมด เหลืออยู่เพียงแง่งเดียว พร้อมทั้งหยิบขมิ้นที่เหลืออยู่ออกมา ปรากฏว่าขมิ้นนั้นกลับกลายเป็นทองคำทั้ง แท่ง ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจและเสียดาย จึงพยายามย้อนไปเพื่อหาขมิ้นที่ทิ้งไว้ ปรากฏว่าขมิ้นเหล่านั้นได้งอกเป็นต้นไปหมดแล้ว และเมื่อขุดดูก็พบแต่แง่งขมิ้นธรรมดาที่มีสีเหลืองทองแต่ไม่ใช่ทองเหมือนแง่งที่เขาได้ไป เขาพยายามหาทางกลับไปเมืองลับแล แต่ก็หลงทางวกวนไปไม่ถูก จนในที่สุดก็ต้องละความพยายามกลับไปอยู่หมู่บ้านของตนตามเดิม